Bir Yazarın En Kötü Kitabı Hangisi Olmalı?

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Her büyük yazarın, kariyerinde “keşke yazmasaydım” ya da “bunu yayımlatmasaydım” dediği en az bir kitabı vardır. Edebiyat tarihinin en çarpıcı “en kötü kitap” örnekleri şunlar:

1. Stephen King – The Tommyknockers (1987)

King’in kendisi bu romanı “kariyerimin en kötüsü” olarak nitelendirdi. Uyuşturucu ve alkol bağımlılığının en yoğun olduğu dönemde yazmıştı. Kitabı bitirdikten yıllar sonra “O dönemde aklım yerinde değildi” dedi. Yine de satmaya devam ediyor.

2. Ernest Hemingway – Across the River and Into the Trees (1950)

Hemingway’in en eleştirilen romanı. Eleştirmenler “kendini tekrar ediyor, duygusal ve yapay” dediler. Hemingway bu eleştirilere çok üzüldü ve kitabın “en kötü eseri” olduğunu kabul etti.

3. F. Scott Fitzgerald – The Last Tycoon (1941)

Ölümünden sonra yarım kalmış hâlde yayımlandı. Fitzgerald’ın en zayıf romanı kabul edilir. Yazarın Hollywood’daki çöküşünü ve alkol sorunlarını yansıtır.

4. Orhan Pamuk – Cevdet Bey ve Oğulları’ndan sonraki bazı denemeleri

Pamuk’un kendisi bazı erken dönem deneme ve yazılarını “olgunlaşmamış” bulduğunu söylemiştir. Ancak en çok eleştirilen kitabı Yeni Hayat oldu; birçok okur “çok soyut ve sıkıcı” buldu.

5. J.K. Rowling – The Casual Vacancy (2012)

Harry Potter’dan sonra yazdığı ilk yetişkin romanı. Eleştirmenler ve hayranlar büyük hayal kırıklığına uğradı. Rowling’in “en zayıf kitabı” olarak kabul ediliyor.

En İlginç Durum: Yazarın Kendi Eleştirisi

• George Orwell, bazı erken dönem eserlerini “çöp” olarak nitelendirdi.
• Kurt Vonnegut, Slapstick romanını “kariyerimin en kötüsü” diye tanımladı.
• Margaret Atwood, bazı erken şiir kitaplarını “utanç verici” bulduğunu itiraf etti.

Peki Gerçekten “En Kötü” Var mı?

Aslında hayır. Bir yazarın “en kötü” kitabı, genellikle:

• Kariyerinin en başındaki ya da en zor dönemindeki eseridir.
• Deneysel ya da risk aldığı kitabıdır.
• Okurun beklentilerini karşılamayan kitabıdır.

Bazen de “en kötü” kabul edilen kitap, yıllar sonra yeniden keşfedilir ve “aslında fena değilmiş” denir.

Soru size: En sevdiğiniz yazarın “en kötü” kitabını okudunuz mu? Yoksa o kitabı bilerek mi atlıyorsunuz?

Bazen bir yazarın en zayıf kitabı, onun en cesur ve en samimi denemesi olabilir. Bu yüzden “kötü” kitap diye bir şey yoktur; sadece “o dönemin kitabı” vardır.