Yazarların En Ünlü Son Sözleri

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Bazı yazarlar hayatları boyunca kelimelerle oynadı, son nefeslerinde de unutulmaz cümleler bıraktı. İşte edebiyat tarihinin en çarpıcı son sözlerinden bazıları:

En Bilinenler

• Oscar Wilde (ölmeden önce): “Ya bu duvar kâğıdını değiştireceğim ya da ben öleceğim. Biri gitmeli.” (Duvar kâğıdından nefret ediyordu ve odada çok çirkin buluyordu.)
• Johann Wolfgang von Goethe: “Daha fazla ışık!” (“Mehr Licht!” – Hem gerçek ışık hem mecazi anlam taşıyor.)
• Leo Tolstoy: “Dünyayı terk ediyorum… Bunu yapmanın huzurunu buldum.” (Tren istasyonunda, 82 yaşında, kaçış yolculuğunda öldü.)
• Ernest Hemingway: “İyi geceler, kedi yavrusu. İyi geceler.” (Eşi Mary’ye son söylediği sözlerdi.)
• Jane Austen: “Hiçbir şeyin önemi yok.” (Sakin ve ironik bir veda.)
• Virginia Woolf: “Ölüme karşı en büyük korkum buydu: unutulmak.” (Not bıraktıktan sonra intihar etti.)
• James Joyce: “Kimse anlamıyor mu?” (Kızı Lucia’ya son söylediği sözler.)
• Franz Kafka: “Gidin buradan, lütfen gidin.” (Hemşireye söylediği son sözler.)

Daha Az Bilinen Ama Güçlü Olanlar

• Voltaire (bir rahip ona “İsa’yı reddediyor musun?” diye sorduğunda): “Bu, ölüm döşeğinde yeni düşmanlar edinmenin sırası değil.”
• Emily Dickinson: “Çağrıldım… Gidiyorum.”
• Mark Twain: “Şu lanet olası her şeyin sonu geldi.”
• Arthur Conan Doyle (Sherlock Holmes’un yaratıcısı): “Seni seviyorum.”

En Ünlü Türk Yazarlardan

• Yaşar Kemal: “Çok yazdım… Ama hâlâ anlatamadım.”
• Orhan Pamuk (henüz hayatta olduğu için son sözü yok ama bir röportajında): “En büyük korkum, yazdıklarımın unutulması.”

Bu son sözler, yazarların hayat boyu kurduğu cümlelerin en samimi ve en çıplak olanlarıdır. Bazıları mizah dolu, bazıları derin bir huzur, bazıları ise hâlâ “anlatamadım” hissi taşıyor.

Sizce bir yazarın en son cümlesi ne olmalı? Kendi hayatınızı düşünürseniz, son sözünüz ne olurdu?